Komt een man bij de pensioenwinkel…

Keurige winkel, toonbank, schappen daarachter met glimmend witte dozen. De man meldt zich bij de verkoper achter toonbank:

‘Hallo, ik ben 30 jaar oud en wil graag pensioen inkopen voor de jaren 65 tot en met 95 als ik dat ooit haal.’

‘Houden we rekening mee,’ zegt de verkoper. ‘Wat u betaalt is verrekend voor de tijdswaarde van geld en voor de sterftekansen. Even kijken, ik neem aan dat u een gegarandeerd nominaal pensioen inkoopt?’

‘Zeker’, zegt de man, ‘voor tweemaal modaal.’

De verkoper draait zich nu om naar de glimmende witte dozen die achter hem opgestapeld zijn. Hij zet twee dozen neer.

‘Kijkt u eens, deze eerste is voor over 35 jaar, u bent dan 65, en dekt tot aan uw 75e levensjaar. En deze voor de tien jaar daarna, dus tot en met 85.’

‘Da’s mooi,’ zegt de klant, ‘en waar is de doos voor laatste 10 jaar?’

De verkoper kijkt bedenkelijk: ‘Die heb ik niet in huis. Het inkopen van pensioen op zo’n lange termijn is lastig. Vanuit de pensioenfondsen is daar veel vraag naar, maar er is nauwelijks aanbod. En dat betekent dat dat product er of gewoon niet is of alleen tegen een hoge prijs. Weinig aanbod, weinig liquiditeit, ziet u?’

De man kijkt teleurgesteld. ‘Maar wat moet ik nu?’

‘Ik zou u adviseren om later terug te komen. Dat heeft twee voordelen. Ten eerste, misschien krijg ik nog wat geleverd en kijken we dan dus niet tegen een leeg schap aan, ten tweede, als u later terugkomt, bent u inmiddels ouder en zo komt u vanzelf in de productrange die ik altijd wel kan bieden.’

De man is nog niet overtuigd. ‘Maar als ik nu toch wil inkopen? Ik ben hier nu.’

De verkoper wacht even. Er valt een schaduw over zijn gezicht. Dan zegt hij: ‘Kijkt u eens, ik heb hier onder toonbank nog iets liggen.’ Hij haalt vanonder de toonbank een vaalgrijze doos tevoorschijn. ‘Die is voor de lange termijn, dus voor uw jaren 85 tot en met 95. En deze is goedkoper dan het product dat ik u nu niet kan leveren.’

De man kijkt naar de grijze doos. ‘Maar hoe kan dat dan?’

De verkoper kijkt de klant aan: ‘Deze is gewaardeerd met UFR. Kijk, er zit een sticker op: “Pas op, gewaardeerd met UFR.”’ De verkoper zet de doos snel weer onder de toonbank. ‘Ik mag ze niet verkopen, alleen pensioenfondsen mogen dat. Sinds kort.’

 

Zie ook:

Meer bezwaren tegen het gebruik van de Ultimate Forward Rate: ook de weg ernaartoe is wankel

UFR trekt rekenrente pensioenen onverantwoord hoog op, jongeren zijn de dupe

Advertenties

Over Folpmers
Financial Risk Management consultant, manager van een FRM consulting department, bijzonder hoogleraar FRM

One Response to Komt een man bij de pensioenwinkel…

  1. Pingback: Meer bezwaren tegen het gebruik van de Ultimate Forward Rate: ook de weg ernaartoe is wankel « Folpmers

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s